Hart voor de democratie (Stadsgedicht 57)

Dit is een gedicht over
veertig jaar naar je werk gaan,
onderweg de bladeren in de wind zien draaien,
de winterkou uit je neus snuiten,
de lentegeur in het Walkartpark ruiken,
de zomerzon op het asfalt van de Slotlaan zien stuiteren,
in de nacht soms wakker liggen, nadenken.

Dit is een gedicht over
orde, overzicht, angst voor vergeten,
teleurstelling, bemiddelen, luisteren, opnieuw beginnen,
steeds weer hopen dat het klopt,
stormen, zes collegeformaties,
stabiel zien te blijven, stap voor stap, recht door zee,
de stem van het volk.

Dit is een gedicht over
het verdriet dat langs je dagen liep,
zich heimelijk nestelde in de stand van je schouders,
verloren stemmen, lege stoelen,
Ruben, Julian, Anne, Corona,
een spoor achterlatend, zichtbaar voor wie kijkt.

Dit is een gedicht over
zij die jou op handen dragen,
die zagen hoe jij voorstellen liet landen,
woorden woog en bodem gaf,
benaderbaar, richting gevend,
een mooie kerel, fijne vent, mensenmens.

Dit is een gedicht over afscheid,
een deur die sluit, de rode loper,
de warme jas die om je schouders valt,
de toekomst die glinstert tussen de bomen,
een ster die valt.

Dit is een gedicht over Johan Janssen,
geliefd griffier, ereburger van Zeist.

Pauline Pisa, stadsdichter Zeist
Voorgedragen bij het afscheid van Griffier Johan Janssen op 28 november 2025